Aheron

Aheron çemê jiyanan e ku dema ku para xwe ya xemgîniyê parve dike xurttir dibe, û dema ku di tengahiyên tariyê de tehemûl dike xweşiktir dibe. Av bênavber li ser Aheron diherike; dengê wê xwîn ji guhên te dibarîne. Xwîn bedelê xwe dide; tu nikarî birevî, atmosfer aloz dibe, û destên te bi baldarî qelema te digirin. Peyv te di qonaxên hovane yên tunekirinê re derbas dikin. Ev kuştinek bêwate ye. Li Aheron, tu ji aliyekî ve dimirî, û tu ji aliyê din ve bi rengekî nepenî ji nû ve zindî dibî... Ev zêdebûna mirovahiyê di gerdûnê de ye. Qeydên sûc ên jihevketinên hişmendî û şikestin, hêrs û kêfxweşiyên demkurt ên ji ber wan... Helbest di vî çemî de sirrek e; Aheron bawermendê te ye. "Dema ku dil ji laşê bêserûber tê veqetandin, Rûyê lawaz, wesayîta evîna dilgiran û tirsonek, hêza min jî daliqandî ye, eslê min jî, Ger ez çend helbestên din binivîsim, rastiya min dê bi qelema min a kor ji rûyê min were girtin! Ji ber kuştinên ku min kirine destên min bi mûrekê veşartî ne.”