Yalancılar

Bir evlilik anlatısı her zaman gerçeği söylemez; bazen yalnızca hatırlanabileni, bazen de katlanılabileni kayda geçirir. Yalancılar, bir ilişkinin içinden, tek bir sesin hafızasıyla anlatılan bir çözülme hikâyesi. Sarah Manguso, evliliği dramatik dönüm noktalarıyla değil, tekrar eden anlarla, küçük kırılmalarla ve anlatıcının kendi hikâyesine tutunma çabasıyla kurar. Roman ilerledikçe, sevgi, öfke, bağlılık ve inkâr arasındaki sınırlar bulanıklaşır; anlatının güvenilirliği de bu bulanıklığın bir parçası haline gelir. Keskin gözlemleri ve ölçülü anlatımıyla Yalancılar, bir ilişkinin neden bittiğini açıklamaktan çok, sona yaklaşmanın nasıl bir zihinsel deneyim olduğunu gösterir. Evlilik, hafıza ve kendini anlatma ihtiyacı üzerine yazılmış, rahatsız edici olduğu kadar sürükleyici bir roman. “Acı verici ve ustaca, bayıldım.” — Elif Batuman “Bir evlilikteki güç dengesizliklerini yakıcı bir berraklıkla irdeleyen, kurmacadan beklediğimiz ölçüde sürükleyici bir roman.” — Nick Hornby