Yakamoz

Elif Ulat, aydınlık bir günün soğuk hastane odasında çocukluk arkadaşının masum yüzünü seyreder. Zihninde tek bir cümle durmadan yankılanır: “Elimizden geleni yapıyoruz, fakat olası durumlara karşı hazırlıklı olmanız gerekiyor.” İnsan sevdiği birinin ölümüne kendini nasıl hazırlar? Böyle bir şeye hazırlanmak gerçekten mümkün müdür? Elif bu gerçeği kabullenmeyi reddeder. Oysa inkâr ettiği gerçek, tam karşısında sessizce uzanmaktadır. Gözlerini kapatır. Uyandığında ise bileğinde gizemli bir bileklikle kendini Özgürlüğün Şehri'ne uzanan bir yolculuğun içinde bulur. Her şeyi, hatta sevdiğini bile geride bıraktığını düşünür. Fakat bu şehir, onun için çoktan yazılmış bambaşka bir hikâyeyi ve yankılanan çan seslerinin ardına gizlenmiş sırları saklamaktadır. Aynı şehir. Aynı okul. Kesişen yollar. Bileğinde gizemli bir bileklik, kalbinde derin bir yas… Bu; kaybın, gizemin, yeniden doğuşun ve yoktan var olmanın hikâyesidir. “Her karanlığın bir aydınlığı, her aydınlığın bir karanlığı vardır. Ay gider, yerine güneş gelir. Güneş batar, sahneye ay çıkar. Ve öyle zamanlar gelir ki ikisi de aynı anda gökyüzündeki yerini alır. İmkânsız görünen bir aşk bile gerçeğe dönüşebiliyorsa, güzel yarınlar yalnızca bir ihtimal değildir. İnan ve uyu… Çünkü seni bekleyen bir yarın vardır.”