Uzun Veda;Gün Doğar mı Ufuktan

Artık babamın kişisel bakımını tamamen üzerime almıştım. Bu, kimseye güvenemediğim için değil; başımı yastığa huzurla koyabilmek içindi.
Her şeyi unutmuştu. Ama bezini değiştirmek için pijamasına uzandığımda, birden panikliyor; içine işlemiş o derin utanma duygusuyla karşı koymaya çalışıyordu. Ben ise her seferinde ona yumuşak, sevgi dolu sözler fısıldıyor, onu sakinleştirmeye çalışıyordum.
Zamanla hareketleri yavaşladı. Direnişi azaldı. İtirazı artık sadece kelimelerde kalıyordu.
En çok tekrarladığı söz; "Yapma... Yapma…" oluyordu. O akşam, o kelimenin yanına bir yenisini daha ekledi.Avurtları çökmüş, zayıflıktan elmacık kemikleri belirginleşmişti. Bembeyaz sakalları çenesini sarıyor, yüzüne neredeyse ruhani bir ifade veriyordu.
Küçük, çipil gözleriyle gözlerimin içine baktı.O bakışta bir şey vardı; tanıdık ama kırılmış, uzak ama hâlâ bana ait. Yalvaran bir sesle, sanki içinden kopup gelen son gücü toparlayarak… "Yapma… Yapma, kızım…" O anda elimdeki her şeyi bırakıverdim. İçimden bir şey koptu ve hıçkıra hıçkıra ağlamaya başladım. Ertesi sabah dudaklarım uçuklarla dolmuş, şişmişti.