Toz;Bir Başkomiser Zeki Polisiyesi

Taşın üstünde de bir karaltı varmış ama uzak
olduğundan ne olduğunu çözememiş. İyice yaklaşınca
bir de ne görsün? Koskocaman, siyah elbiseli bir kadın, tıpkı bir saat önce kendisinin yaptığı gibi, taşın üstünde oturuyormuş, elinde de direk boyu bir asa varmış. Kocakarının sırtı Musa'ya bakıyormuş ama yine de ölü yüzünü, kara gözlerini, sırıtan ağzını, kıllı çenesini her nasılsa görüyormuş. Başındaki her tel saç,
bedenindeki her tane kıl, "Geri dön, kaç!" diye bağırıyormuş ama kaçmak şöyle dursun, adımlarını hızlandırarak aradaki mesafeyi süratle kapatmaya
başlamış Musa. Taşın önüne geldiğinde bir de bakmış ki, kadın yüzü Musa'ya dönük oturuyor. Onun hareket
ettiğini görmediği için korkusu bir kat daha artmış.
"Gel oğul, gel" demiş kadın, her yönden gelen bir sesle; arkasından bile geliyormuş bu uğursuz ses. "Nereden geliyorsun, nereye gidiyorsun, kimi arıyorsun..."

Ölü bulunan bir çellist, susturulmuş bir hayat ve
sırra kadem basmış küçük bir kız çocuğu...
Cinayet Büro'nun sanata tutkun başkomiseri Zeki, soruşturma derinleştikçe bunun sıradan bir cinayet olmadığını anlar. Kayıp çellistin izleri onu yalnızca
konser salonlarına değil, yüzyıllardır saklanan bir
Süryani elyazması kitaba götürür. Aynı günlerde,
yıllar önce hayatını kaybeden babasının geride
bıraktığı günlükler de açılmayı bekleyen
başka bir kapıdır.