Tohum

İnsan doğar, büyür ve ölür. Ama kimi insanlar vardır ki hayatta; doğar, büyür, yeniden doğar, ölür ve bir daha asla ölmez. Hazreti Yunus Emre'nin buyurduğu gibi "Ölen hayvan imiş âşıklar ölmez…" sözünde dem vurduğu âşıklar sıfatına bürünmüş bir gönül insanın elinden aşk şerbetini içmek herhalde bu dünya hayatında bir insanın başına gelebilecek en güzel şey olsa gerek. İnsan özünde yani ayine-i sabitesinde Hakkın kendisi için; bir ayna olarak birbirine sevdirdiği, dilsiz, sözsüz ve gözsüz bir diyarda bir başka bir dil, bir başka bir söz ve bir başka bir göz ile gördürüldüğü aleme Hz. Musa (a.s) gibi ayakkabılarını çıkarıp o kutsal vadiye ayak bastığı günün sabahında güneşin doğduğu an kadar ferah, bir gülün rüzgârda savrulan rayihası kadar güzel, sinesinde bir tohum biten toprak kadar mahcup bir insan tanımak. Bir Adem'de bin Adem'i tanımak. Sevdiğini söyleyememek… ama çok sevmek. İşte bu mısralar sinesinde gül derleyen gül yüzlü bir İnsan-ı Kamilin gönül sürahisinden tenezzül edip beşer bardağımıza boşalttığı dupduru suyundan bir katredir efendim. İçenlere şifa olsun. Su gibi aziz olasınız. Sözlerime Hz. Pir'in şu mısralar ile son veriyorum:
"Saadet zamanı: Avluya doğru oturmuşuz, sen ve ben endamımız çift, suretimiz çift, ruhumuz tek, sen ve ben. Bulandıran palavralardan azade, gamsız bir keyif, sen ve ben. Sen ve ben ne sen varsın ne de ben, bir olmuşuz aşk elinden…"
Hz. Pir Mevlâna