Temel Eğitim Öğretmenleri İçin Kaynaştırma Uygulamaları Ve Özel Eğitim

Toplumumuzda çoğunluktan farklı olmak hiç de kolay olan bir şey değildir. Bu sadece bizim toplum için değil tüm toplumlar için de aynıdır. Farklılığı olan birey, kendini toplumun bir parçası olarak algılayamaz, kendini büyük çoğunluğun olduğu yere ait değilmiş gibi hisseder. Farklı olan çocuk, çevresinden kendisine doğru yollanan uyaranları, çoğunluğun kullandığı olağan kanallarla alamayandır. Ya da kendisini olağan kanallarla ifade edemeyendir ve ya bilgiye erişimde çok yavaş ya da çok hızlı olduğu için eğitim ortamlarında özel uyarlamalar yapılması gerekmektedir. Bu nedenle farklı olup, gereksinimleri alışılmış yolların dışında karşılanması gereken bu olağandışı özel gereksinimleri olan çocuklar güçlü, zayıf yanları, yeterlik ve yetersizlikleri ile tıpkı diğer arkadaşlarına benzemektedir. Tüm öğrencilik yaşamınızda çevrenizde sizden FARKLI çocuklarla karşılaştınız. Gözleri görmeyen, işitemeyen, yürüyemeyen ya da tekerlekli sandalye kullanan. Konuşurken kekeleyen, uyuşturucu vb. kullanan, bazı derslerde güçlükleri olan ya da herkesten farklı bir ilgi alanı olup çevresini sorunlarıyla bunaltan veya 2 yaşında kendi kendine okuma yazma öğrenen ya da fen, satranç vb. alanlarda yetişkinler düzeyinde bilgi sahibi olan kişilerle karşılaştınız. Kimine acıdınız, kimine ise imrendiniz. Bu çocuklara daha öncede değinildiği gibi standart programlar, uygulanamaz. Özel eğitim uygulanması gerekir. Kişinin bu özel nitelikleri Anayasadan, Milli Eğitim Temel yasasına kadar birçok yasa tarafından da gözetilmektedir. 1994 yılında İspanya'nın Salamanca kentinde UNESCO tarafından düzenlenen Dünya Özel Eğitim Konferansında tüm üye ülkelerin dikkate alması gereken bütünleştirmeyle ilgili kararlar hazırlanmıştır. Her çocuk, eğitim görme temel hakkına sahiptir ve her çocuğa kabul edilebilir öğrenme düzeyine ulaşmayı başarma ve sürdürme fırsatı verilmelidir. Özel eğitim gerektiren çocukların, gereksinimlerini karşılayacak özellikte çocuk merkezli eğitim yaklaşımıyla uygun düzenlemeleri yapan normal okullara erişimleri sağlanmalıdır. Bu ana çerçeve içerisinde 1997 yılında 573 Sayılı Özel Eğitim Hakkında Kanun Hükmünde Kararnamenin yürürlüğe girmesi, 2005 yılında 5387 sayılı Özürlüler kanununun yürürlüğe girmesi, 2006 yılında Özel Eğitim Hizmetleri Yönetmeliğinin yürürlüğe girmesi, 2007 yılında Birleşmiş Milletler Engelli Hakları Sözleşmesinin, 2008 yılında Kaynaştırma Yoluyla Eğitim Uygulamaları Genelgesinin çıkarılması, ile Türkiye özel gereksinimli çocukların bütünleştirilmiş eğitim ortamlarında olağan akranları ile eğitim almaları gerekliliğini deklare etmiş bulunmaktadır. Uluslar arası sözleşmeler gereği bunun başka bir biçimi söz konusu değildir. ii Şimdiye kadar yayımlanmış olan "ÖZEL EĞİTİM" kitaplarının çoğu, özel eğitim alanında öğrenim görenlere yönelik hazırlanmıştı. Bu kitabın amacı genel eğitimde görev alacak, sınıf ve Dal öğretmenlerinin, sınıflarında gerek kaynaştırma öğrencisi olarak, gerekse her hangi türden tanılanmadan sınıflarına gelmiş olan özel gereksinimli çocuklara uygulayabilecekleri temel yaklaşımları vermektir. Bu bağlamda tüm özel gereksinimli çocukları kapsamamaktadır. Bu konuda ayrıntılı bilgi almak isteyenler diğer kaynaklara başvurabilirler. Özellikle Öğretmenlik meslek bilgisi dersleri içinde yer alan "Özel Eğitim" dersi için G.Ü. Gazi Eğitim Fakültesi Özel Eğitim Bölümü öğretim elemanlarınca bu kitabı desenleyip oluşturduk. Kitaba katkı veren tüm yazarlara ve yardımlarından dolayı Banu Altunay Arslantekin'e şükranlarımı sunar, alanda önemli bir amaca hizmet edeceğimiz beklentisi ile teşekkür ederim.