Sürgün;İçimdeki Ülke

Sürgündeki insan yorulur. Yalnız bedeni değil, ruhu da yorulur. Hayattan aldığı tat azalır. Bir zamanlar uğruna mücadele ettiği hedeflerden uzaklaşmaya başlar. Düşleri bulanıklaşır. Duyarlıkları körelir. Bir süre sonra birçok şeye karşı,"olsa da olur, olmasa da" noktasına gelir. Bu tehlikeli bir aşamadır. Çünkü insan o noktadan sonra Sanki damarlarındaki kan yavaş yavaş çekildiğini his- seder. Yaşar ama eksik Yaşar. Nefes alır ama tam anla- mıyla yaşamaz. Adeta ruhun yavaş yavaş geri çekildiği bir ölüm hâli gibidir bu. İşte tam o an, alarm zillerinin çaldığı andır. İnsanın kendisine müdahale etmesi gere- ken kritik eşiktir. Eğer bunu yapmazsa, Eğer değişmeye ve yeniden ayağa kalkmaya karar vermezse, yok oluş süreci başlar. İnsan adım adım kendi içinden kaybolur. Bu nedenle sürgün, kendisini yaşamın akışına bırakmaz. Sürekli kendisini tartmak, durumunu değerlendirmek ve yeni kararlar almak zorundadır."Boşver, battı balık yan gider" deme lüksü yoktur. Elbette insan bazen bunu söylemek ister. Hepimiz isteriz. Ama bu söylem siyasi sürgün için kendi ipini çekmektir.