Söz: Kıymet yahut Kıyamet;Düşünmek, Uyanmak ve Edebiyat Üstüne...

Düşünme sessizliğini özüyle ve ihtimamla koruyan belli bir mesafe ve uzaklıktan baktıklarımın, seçtiklerimin suskun cesareti bu kitabı oluşturdu. Bilirim ki okumaksızın yutkunan mahcup vicdanlar, aklın ertelediği her şey gibi okuyunca da öncesinden çok farklı olamayacak. Sakinliği, karanlığı, gözyaşını ve yüz kızarıklığını da kaybettik epeydir. Yeniden başlayıp toparlar mıyız, zannetmem… Ama bunun gerekli olduğuna niyetlenmiş meczup kelimeler var aslında sayfalarda. Safça yazılmış, okunmuş, yaşanmış ve düşünülmüş şeylerin parça parça kırıkları… Nihayetinde derin bir sükuta kavuşmadan biraz susabilir miyiz lütfen!..