Küçük Prens

KÜÇÜK PRENS: DÜŞLERİN SIRLI YANI Antoine de Saint-Exupéry'nin Küçük Prens'ini okurken hem bazı sözcüklerin/kavramların ardına düşüyorum hem de düşlerimizin sırlı yanlarına bakıyorum. Küçük Prens, bize hayatı gösteren bir kitap. Düşünce akkoru da denebilir. Yaşanmışlıktan yansıyanların bir çocuk/yetişkin gözüyle anlatımı… İnsanlar arasındaki iletişimin yolu, yordamı, yaşananlara verdiğimiz anlam, akkorlaşan düşünceler olarak Exupéry'nin anlatımıyla karşımıza çıkıyor burada. Gerçeğin gerçekliğine bir o kadar bakış/kavrayışla düşünceye dönüşen sözün kaynağına indiriyor bizi anlatıcı. Yaşamın oyun, oyunun da insanın dış evreninin ivmesi olduğu gerçeğini de hatırlatır bize yazar. Çocuklar kadar büyüklere de sözü olan bir “hikâye”nin mutlaka bir yerinde kendinizle karşılaşırsınız. Yitmeyen bir duygunun, sezgisel bir yolculuğun sözcüklerdeki yansısı yıldız yıldız göğe ağarak dilden dile yayılıyor. Exupéry anlatısını şunca yıldır okurlara taşıyan da bu duygunun tozu olsa gerek. Öyleyse, Exupéry'nin şu sözüne kulak vererek okumaya başlayabiliriz Küçük Prens'i: “…kitabımın üstünkörü okunmasını istemem. Bu anıları anlatmak öyle acı ki benim için. Dostum, koyununu alıp gideli altı ay oldu. Bu kitapta onu size anlatmayı deniyorsam, onu unutmamak içindir. Dostunu unutmak acı bir şeydir.”