Kent Nöbetleri

üşüyen bir kelimeyi iki araya getirdim yer yatağından yıldızları izleyenler üşürken meğer ne çok kederli içiyormuşuz o çorbayı ağlayarak kaşığı elimizden düşürüp ısındığımızı sanarak öyle büyüyerek aynalar karşısında at da kalkalım son kadehi sevgilim yerimiz dar, şemsiyemiz yok, yağmur delice yalnızlık neşe yapmaz sevinsin meyhane uzun havalarda boğulalım bir kez daha ilk baş gözlerimizde karşı karşıya durmadık mı kendimizi dansa kaldıralım şaşırsın ayna çocuk olmayanların baba olması ne denli garip