Karaktersiz

Yarım bıraktığınız bir roman gelip kendini sizde tamamlasa, bir gece yarısı hiç tanışmadığınız dokuz kişi kapınıza dayansa, geçmemiş bir geçmiş aklınıza dolansa ne yapardınız? Karaktersiz bir roman arkanızdan iş çevirendir. Bir gece uykunuzu bölen, her köşe başında yolunuzu kesendir. Çünkü insanın karakteri kaderi, romanın karaktersizi ise kederidir. “Sen niye geldin ki?” diye sordu Aliço. “Öldün sen. Üstelik hiç nefes almadın bile. Ölü başladın.” “Bu benim varlığıma engel değil.” dedi Ali Kemal. “Yaşamıyor olmam bir şeyi değiştirmez. Diğerleri kadar beni de düşünüyorsun. Hatta belki daha bile çok. İçtiğim rakı bardağından, gezindiğim sokaklara kadar aklındayım. Ağlayacaktın neredeyse beni Kuzguncuk Müslüman Mezarlığı'na gömdüğünde.” Sigarasından derin bir nefes çekti Aliço. Kuzguncuklu haklıydı. Sadece on beş sayfasını yazabildiği romanında onu hüzünlendiren tek karakter Ali Kemal'di. Ölen Ali Kemal, doğan değil. Bebek Ali Kemal büyüdüğüne göre, ölen Ali Kemal'in de iskelete dönüşmesi gerektiğini geçirdi bir an kafasından. İçeri sekiz insan bir de iskelet girseydi tam şenlik olacaktı Aliço için. Demek ki zaman yaşayanlar için hızlı akıyordu.