İnsanların Çoğu

Bu çalışma, Kur'ân-ı Kerîm'de farklı bağlamlarda tekrar edilen "insanların çoğu", "onların çoğu" ve "insanlardan birçoğu" ifa-delerini, Kur'ân'ın insan ve hakikat tasavvuru çerçevesinde bütüncül olarak incelemektedir. Araştırmanın temel problemi, çoğunluğun hakikatin belirleyici ölçütü olarak kabul edilmesi-nin Kur'ânî düşünce açısından nasıl değerlendirilmesi gerekti-ğidir. Bu bağlamda eser, çoğunluğun niceliksel üstünlüğü ile hakikatin epistemik ve ahlâkî değeri arasındaki farkı ortaya koymayı amaçlamaktadır. Kur'ân'daki ilgili ayetlerin incelen-mesi sonucunda insanların çoğunun iman etmemek, bilme-mek, akletmemek, şükretmemek ve zanna uymak gibi tutum-larla nitelendirildiği; buna karşılık hakikate bağlılığın çoğu zaman sayıca az kimseler üzerinden temsil edildiği görülmek-tedir. Ancak çalışma, çokluğu veya azlığı kendi başına değer ölçüsü olarak kabul etmemekte; belirleyici unsurun vahiy, burhan, sahih bilgi, aklın doğru kullanımı ve tahkik olduğunu vurgulamaktadır. Hz. Nûh, Hz. İbrahim, Hz. Mûsâ, Hz. Lût ve Hz. Muhammed'in tebliğ mücadeleleri üzerinden de hakikat ile çoğunluk arasındaki ilişkinin tarihsel örnekleri ele alınmakta-dır. Ayrıca gelenek, taklit, kamuoyu baskısı, sosyal onay, algı yönetimi ve modern dijital kalabalıklar bağlamında çoğunlu-ğun birey üzerindeki etkisi tartışılmaktadır. Sonuç olarak ça-lışma, Kur'ân'ın insanı kalabalıkların yönlendirmesine teslim olan edilgen bir varlık olmaktan çıkarıp vahiy, akıl ve delil te-melinde hakikati araştıran bilinçli bir şahsiyet olmaya çağırdı-ğı sonucuna ulaşmaktad