Hüznün Suları

Yüzünü dönmüş bizden mevsim
Yürüyor baharların sonuncusuna
Uzaklaştıkça hüzün kaplıyor ağaçları
Ağır ağır ölüme kanatlanıyor hasta yapraklar
Bir yel esiyor inceden, hava soğuyor
Katılıyor onlara içimden göçen kuşlar
Karlar kaplıyor bıraktıkları boşluğu
Ağ/a/rıyor kalbim
Ve ağlıyor

Dönmüş yüzünü bizden mevsim
Yürüyor hazana ağır adım
Kaybolur gözden, değişir gelir
Ama değişmez bir mevsim bu içimdeki
Hep bir beklemek
Hiç gelmeyecekleri
Gelemeyenleri