Habil'in İtirafı

"Tahtıyla birlikte biricikliğini de yitirmiş olmanın ıstırabıyla ruhu
örselenen Kabil, bana açıktan açığa kin beslemeye başladı. Böyle
olmasını asla istemezdim. Kabil'i seviyordum, üzerimdeki etkisinde
pay sahibi olan akıl almaz becerileri yüzünden hayrandım ona, o
yaşta bile elinden her türlü iş geliyordu. Rabb'in buyruklarını bize
taşımakla görevli Âdem Babamızın önüne diz çöküp tebliğ alma
yaşına geldiğimizdeyse, zekâsı diline vurdu. Oldukça sinirli biri olan
Âdem Babamız, çoğu defa Kabil'in soruları karşısında zorlanırdı. Bir
keresinde Kabil, "Madem iblisin size düşman olduğu apaçık
ortadaydı, o hâlde onu neden dinlediniz?" diye sordu. Beklemediği bu
soruyu Âdem Babamız, "Olan oldu," diyerek geçiştirdi. O zaman da
Kabil şöyle dedi: "Ey Âdem Babamız, içinde hiç acıkmadığınız ve
susamadığınız ve çıplak kalmadığınız ve üşümediğiniz ve güneşte
yanmadığınız eşsiz güzellikteki cennette bile olan olduysa, ekmeğini
taştan çıkaran bizler, bu soğuk ve vahşi dünyada nasıl vereceğiz
sınavı?"