Boyunduruk

artık susmalıyım ağlanacak ne kaldı geriye tekmil güzelliğimi harcadım yıkıldı içimde sırça saraylar yalnızım söylenecek bir türküm yok artık artık susmalıyım kimse gülmesini bilmiyor kimse ağlamasını bilmiyor gereği yok boş tirenlere el sallamanın yağmurlar çoktan kurudu topraklarda aylar oldu şarkılar susalı sen her gün biraz daha uzakta biraz daha dağlı kapkara suçlanıp harcanırken unutulmuş mabetlerde peygambersiz bir put gibi yaşamam neye artık susmalıyım utanacak ne kaldı geriye