Beton ve Vicdan

“Bak şu binalara; bunlar sloganla yükselmiyor. Bunlar hırsla ve parayla yükseliyor. Sen o kantinde takılıp kaldın, bense sokağa çıktım. Hepsi bu.” Baran, Vedat'ın yüzüne doğru eğildi. Sıcak ve düzensiz nefesi Vedat'ın burnuna kadar geldi: “Sen sokağa çıkmadın Vedat. Sen sadece kendine daha konforlu bir zindan buldun. Vicdanını susturmak için rakamlara sığınıyorsun. Ama unutma; o zindan bir gün çökerse, emeğini çaldığın garibanların ahı seni bu betonun altına gömer.” Bu roman, yalnızca toplumsal bir hakikatin değil; dünyayı değiştirmek için yola çıkan Mülkiyeli Vedat'ın, o dünyanın acımasız çarkları arasında nasıl ufalanıp gittiğinin hikâyesidir. En büyük yıkım şehirlerde değil, insanın kendi içindeki derin boşlukta başlar.