Batı Marksizmi

İngilizcesi 2024 yılında Monthly Review Press tarafından yayımlanan bu kitap, Perry Anderson'ın
Batı Marksizmi Üzerine Düşünceler (1976) adlı kitabına bir cevap niteliğindedir.
Anderson'ın New Left Review'un yayın kuruluyla diyalog halinde kaleme aldığı değerlendirmeler Batı
Marksizmi'nin bazı temel yönlerini tanımlıyor. Ancak aynı anda Losurdo'nun bu gelenekte var
olduğunu vurguladığı tepeden bakan Avrupa Merkezciliğin, idealizmin ve emperyalizme suç ortaklığı
gibi pek çok sorunun da belirtisidir. Anderson'ın Batı Marksizminden anladığı (ki buna tuhaf bir
şekilde Komünist Parti militanları Gyorgy Lukacs ile Antonio Gramsci'yi de dahil eder) bir "yenilgi
ürünü" olduğudur. "Sosyalist devrimin Rusya dışına yayılamaması, Rusya içinde yozlaşmasının
nedeni ve sonucu, bu dönemin bütün teorik geleneğinin ortak arka planıdır. Bu sözde başarısızlık,
Batılı Marksistlerin partilerden ve akademiden çekilmelerine, felsefi ve estetik kaygılar lehine siyasi
ve ekonomik meselelerden uzaklaşmalarına ve tarihsel materyalizme Marksizm öncesi ve Marksizm
dışı teorik unsurlar enjekte etmelerine katkıda bulundu.
***
Losurdo'nun eleştirdiği Batılı Marksistlerin oportünizmi, sınıf çıkarlarının çözümlenmesi yoluyla
anlaşılmalıdır. Bunların hepsi Küresel Kuzey'de elit ağlara yerleşmiş profesyonel entelektüellerdir;
bazılarının yeni küçük burjuvazi dediği yani emperyalist merkezdeki profesyonel-yönetici sınıf
tabakasının bir parçasıdırlar. "Alttaki proletaryadan korkan, üstteki burjuvazinin cazibesine kapılan"
yeni küçük burjuvazi, çoğu zaman efendilerine kızsa da uzun vadeli ortak bir siyasi projeden yoksun
olduğu için bazen jacqueri'leri kutsar ve kendi toplumsal grubunun iktidara daha fazla erişimini
destekler. Gelgelelim genellikle somut bir sistem arayışına girmez çünkü 'tırmanabileceğini hayal
ettiği merdivenleri kırmak istemez'" İşte bu noktada, bu sınıf tabakası içindeki Batılı Marksistlerin
birçoğunun radikal ıslahatçılar konumunda oldukları açıkça ortaya çıkıyor. Kendilerini ezilenlerin
çıkarlarını temsil ediyormuş gibi sunan ancak toplumsal dönüşüm için pratik bir programdan yoksun
olan bu kişiler, nihayetinde kitleleri emperyal teori sektörünün sınırları içinde tüketimcilik gibi
sembolik veya söylemsel çözümlere yönlendirerek kapitalist düzen içindeki potansiyel isyancı güçleri
ıslah etmeye çalışıyorlar. Son derece gerçek sorunlara getirilen bu sahte çözüm, entelektüel tüketim
ürünlerinin küçük burjuva üreticilerinin toplumsal konumlarını güçlendirmek gibi bir ek faydaya da
sahip.
Jennifer Ponce De Leon ve Gabriel Rockhill